Aviv Quartet

Woensdag 18 mei 2016

TAE-HYUNG KIM

Woensdag 18 mei 2016, ik was uitgenodigd voor een pianorecital door T-H Kim, een pianist die ik me nog vaag kon herinneren van het koningin Elisabethconcours 2010 als een veelbelovend talent.

De koninklijke liedertafel had bedacht wat reclame te maken voor de kamermuziekserie ivm de abonnementenverkoop voor komend concertseizoen. Onverwacht een superschot in de roos, Kim bleek een volleerd meesterpianist, misschien het beste concert dit seizoen !

Tae- Hyung Kim is niet langer een talent, hij is uitgegroeid tot meesterpianist die je vanaf de eerste klank die hij uit de vleugel de ruimte in projecteert (sorry Wouter Smits, maar deze pik ik in) meeneemt in de beleving die muziek altijd zou moeten zijn. T-H Kim begon zijn recital met 3 transkripties van Busoni (BV B27) van Bach koraalpreludes voor orgel, en vanaf de eerste noot was Bach zelf aanwezig, alles klonk volkomen naturel, polyfoon doorzichtig, fantastisch qua timing en frasering en je kon je zo verplaatsen richting orgelklank, een ongelofelijke prestatie waarbij de tempokeuze zeer knap een eenheid tussen de koralen suggereerde.

Daarna was Schumann Sonate 2 een bevestiging van Kim’s meesterschap; deze technisch zeer moeilijke sonate (het eerste deel moet bijvoorbeeld zo snel als mogelijk gespeeld worden) werd gespeeld alsof het technisch een niemendalletje was, alle aandacht was gericht op de muzikale boodschap en de transparante klank, en het resultaat was cd waardig, ongelofelijk !

Dit gold ook voor het gedeelte na de pauze, gelukkig speelde Kim slechts één Bach/Liszt transcriptie, en geen zes, zoals de spreker van de Liedertafel aankondigde (mijn enige puntje van kritiek deze avond en niet richting de pianist, zorg dat je precies weet wat je zegt als je voor publiek buiten je eigen vakgebied spreekt). Deze monumentale prelude en fuga doet denken aan andere grote orgelwerken van Bach en met Kim aan de piano vergat ik echt dat ik niet in een of andere kerk naar een groot orgel zat te luisteren, een magistrale uitvoering.

Het 2e sonnet en de Dantesonate uit het 2e jaar (Italie) uit de Annees de pelerinage van Liszt waren nogmaals een absoluut bewijs van Kim’s meesterschap op de piano; zelden of nooit hoor je een vleugel met dit klankpalet in Tilburg of waar dan ook; Kim is een ware tovenaar als het gaat om uitbeelden via klank en timing. Hel, verdoemenis en ook de hemel waren heel herkenbaar in de Dantesonate, dit alles zonder dat de controle ook maar een moment in het geding was, een ongelofelijke technische en muzikale prestatie. Dat Kim als toegift Einsame Blumen van Schumann speelde zoals hij dit deed was nogmaals een bevestiging van zijn meesterschap…..

Mijn grootste compliment is nog dat het moeilijk blijkt een recensie te schrijven over een concert waar je geen kritiek op hebt…………Nico Kuijper